Wielki Post

Nazwa Wielkiego Postu jest charakterystyczna dla języka polskiego. Swoją genezę zawdzięcza surowym praktykom postnym, które w kulturze i religijności polskiej były surowo przestrzegane. Przez cały ten okres w jadłospisie nie używano ani mięsa ani tłuszczu. Słynny był gest wypalania patelni nad ogniskiem, iż nie pozostawał na niej żaden ślad tłuszczu. W księgach Starego i Nowego Testamentu cyfra 40 jest symbolem oczyszczenia, przygotowania, wzmocnienia ducha i walki z różnymi trudnościami. W tym czasie powstrzymujemy się od udziału w zabawach. Post jest formą pokuty, wraz z modlitwą pomaga nam się uwolnić od zła i ćwiczyć się w cnotach. Ponadto czyni człowieka dyspozycyjnym wobec Boga, dlatego mile widziane są postanowienia z zakresu pracy nad sobą, np. cnoty powściągliwości w rozmowach i zachowaniach, większego wyciszenia oraz dobrego gospodarowania wolnym czasem.

Droga Krzyżowa to nabożeństwo, które upamiętnia bolesną wędrówkę Jezusa ulicami Jerozolimy aż na górę Golgotę. Początki publicznego kultu Męki Chrystusa przypadają na IV wiek. Od XIII wieku franciszkanie w Ziemi Świętej oprowadzali pielgrzymów zatrzymując się przy kolejnych stacjach, pokazujących różne wydarzenia z męczeństwa Pana Jezusa. Najpopularniejsza wersja, którą przyjęto to 14 stacji. Nabożeństwa te odprawiane są w świątyniach oraz na ulicach mniejszych i większych miast Polski a także świata.

Gorzkie żale  to nabożeństwo typowo polskie, składające się z 3 części. Po raz pierwszy w Polsce zostały odśpiewane na początku XVIII wieku w kościele św. Krzyża w Warszawie. W drugiej połowie XIX wieku Gorzkie żale były intonowane już nie tylko w całej Polsce ale i w skupiskach emigracyjnych Polaków na Zachodzie Europy.

oprac. ks. Piotr Sala